حلول سال جدید را به همه دوستان عزیز تبریک عرض می کنم و از خداوند مهربان برای همهء انسانها سالی سرشار از برکت و مهربانی مسئلت می نمایم.

مسیحیت مدعی است که زمین به سبب گناه آدم و حوا ملعون گشته(پیدایش 3 : 17پس بسبب تو زمین ملعون شد.)و با نقشه خود خدا ین لعن از بین خواهد رفت و به اصطلاح زمین و آسمان جدید را بعد از بازگشت مسیح مطرح می کنند ولی مطالعه کتاب مقدس روشن می کند که زمین توسط نوح (که در اسلام یکی از بزرگترین پیامبران و دارای مقام عصمت می باشد)تسلی می یابد.                                                     

پیدایش 5 : 28 و لَمك صد و هشتاد و دو سال بزیست و پسری آورد. 29 و وی را نوح نام نهاده گفت: “این ما را تسلی خواهد داد از اعمال ما و از محنت دستهای ما از زمینی كه یَهُوَه آنرا ملعون كرد.” (ترجمه قدیم)                     در ترجمه تفسیری نیز اینچنین آمده:لمک گفت: این پسر ما را از کار سخت زراعت که در اثر لعنت خداوند بر زمین ، دامنگیر ما شده ، آسوده خواهد کرد. پس اسم او را نوح یعنی آسودگی گذاشت.                                         

بنابر این آیه زمین با تولد نوح از لعن نجات یافت و دیگر نیازی به آمدن کسی یا نقشه نجات دیگری نمی باشد.                                                      

کشیش کلیسای شرق آشور ارومیه گفت: امام حسین(ع) مظهر و سردار آزادگی در جهان است.

امام حسين(ع) در قلب مسيحيان جاي دارد .

آنتوان بارا : حسین(ع) گوهر جاودانه ادیان

اگر امام حسین(ع) از ما بود، در کل زمین برای او منبر و پرچم برمی‌افراشتیم

امام حسين(ع) از ديدگاه انديشمندان جهان

بنام حضرت عشق

حسینه یئرلر آغلار گوئلر آغلار

بتول و مرتضی ، پیغمبر آغلار

▪ در واقعه کربلا ۵ کودک و نوجوان که هنوز به سن بلوغ نرسیده بودند، جام شهادت را نوشیدند. این افراد عبارتند از:

۱) عبدالله بن حسین، کودک شیر خوار امام حسین(ع)

۲) عبدالله بن حسن

۳) محمدبن ابی‏سعید بن عقیل

۴) قاسم بن الحسن

۵) عمروبن جناده انصاری

▪ پیکرهای سه نفر از شهدای واقعه کربلا یعنی حضرت ابوالفضل العباس(ع)، حضرت علی اکبر و عبدالرحمن بن عمیر توسط دشمنان سنگدل قطعه قطعه شد.

▪ پس از واقعه کربلا، دشمنان امام حسین، سرهای تعدادی از شهدای کربلارا از بدن‌های آنان جداکرده و با خود به کوفه بردند. آنان در این واقعه سرهای ۷۸ شهید را بین خود تقسیم کردند. در این میان قیس بن اشعف، رئیس قبیله بنی کنده ۱۳ سر، شمر رئیس هوازن ۱۲ سر، قبیله بنی تمیم ۱۷ سر، قبیله مذحج ۶ سر و افراد متفرقه از قبایل دیگر۱۳ سر را همراه خود بردند.

 

▪ پس ازشهادت امام حسین(ع)تعداد۳۳ زخم نیزه و۳۴ ضربه شمشیرغیراز زخم‏های تیربر بدن مطهرآن امام به چشم می‏آمد. سیدالشهدا(ع) در هنگام شهادت ۵۷ سال داشت.

 

▪ بعدازشهادت سیدالشهدا(ع) تعداد ۱۰ نفر از دشمنان با اسب‏های خود بر بدن مطهر آن امام تاختند.

 

▪ سپاهیان کوفه با۳۳ هزارنفربه جنگ با امام حسین(ع) وارد شدند. درمرحله اول۲۲ هزار نفر شامل عمرسعد با۶۰۰۰ نفر و سنان،عروه بن قیس، شمرو شبث بن ربعی هرکدام با۴۰۰۰نفر برای نبرد آماده شدند. سپس در ادامه یزیدبن رکاب کلبی با۲ هزارنفر، حصین بن نمیربا۴۰۰۰نفر، ما زنی با۳۰۰۰نفر و نصرمازنی با۲۰۰۰نفر پا به میدان مبارزه با سالار شهیدان گذاشتند.

 

▪ حضرت سیدالشهدا(ع)درروز عاشورا برای ۱۰نفرمرثیه خواند و درشهادت آنان سخنانی ایراد فرمود و آنان را دعا و یا دشمنان آنان را نفرین کرد. این ده نفرعبارتند از: حضرت علی اکبر، حضرت ابوالفضل العباس، حضرت قاسم، عبدالله بن حسن، عبدالله طفل شیر خوار، مسلم بن عوسجه، حبیب بن مظاهر، حربن یزیدریاحی، زهیربن قین و جون

 

▪ امام حسین(ع)در شهادت دو نفر بر آنان درود و رحمت فرستاد. این دو تن مسلم بن عقیل و‏هانی بن عروه بودند.

 

▪ سیدالشهدا(ع) در واقعه کربلا بر بالین ۷نفر از شهدا یعنی مسلم بن عوسجه، حربن ریاحی، واضح رومی، جون، حضرت ابولفضل(ع)، حضرت علی اکبر و حضرت قاسم با پای پیاده رفت.

▪ درجمع شهدای کربلا،۳ کودک ازخاندان بنی‏هاشم وجود دارد.

منبع

او همچنين اين اعتقاد اساسى ديگر مسيحيت را كه عبارت است از فداكارى مسيح از طريق صليب شدن تا گناهان انسانها بخشوده شود، زير سؤال برده، تصريح مى كند كه حضرت مسيح در اين موعظه گرچه بخشودگى گناهان انسان ها را مشروط مى كند، هرگز شرط آن را مرگ بر صليب نمى داند. در باب ششم آيه پانزدهم آمده است كه خدا از تقصير انسان مى گذرد اگر انسان از تقصير ديگران بگذرد و در باب هفتم آيه دوم كيفر خدا را بر كيفر انسان از ديگران مبتنى مى كند.

نويسنده سپس به شرح و توضيح متن موعظه بر فراز كوه مى پردازد و موارد مختلف آن را با اسلام تطبيق مى دهد و در ادامه، اين پرسش را مطرح مى كند كه آيا كتاب مقدس كامل و ايمان تمام شده است يا اين كه باب براى بعثت ديگر پيامبران باز است؟

در پاسخ به اين سؤال مى گويد ممكن است با تمسك به آيه هيجدهم از باب 22 مكاشفه يوحنا كه هيچ كس حق ندارد چيزى بر اين كتاب بيفزايد، ادعا شود كه هيچ پيامبر يا كتابى از اين پس نخواهد بود; اما واضح است كه مقصود از آن كتاب مقدس نيست، بلكه مقصود مكاشفات يوحنا است كه خود بعد از كتاب مقدس نوشته شده است. بنابراين، هيچ دليلى مبنى بر نفى بعثت پيامبرى ديگر يا كتابى ديگر نيست. سپس او با تمسك به فقرات چندى از انجيل يوحنا به اين حقيقت اعتراف مى كند كه عيسى مسيح وعده داده است كه پس از او پيامبرى ديگر كه «تسلى دهنده» است خواهد آمد. اين فقرات عبارت است از: انجيل يوحنا باب 25 ـ 19:1، باب 14 تا 16، باب 26:15 و باب 14 ـ 7:16.

او ادامه مى دهد كه واژه «تسلى دهنده» كه در باب پانزدهم آيه 26 آمده است، حسب تحقيق دانشمندان مسلمان، در اصل زبان يونانى چيزى نزديك به واژه «ستايش شده ترين» است كه همان واژه «احمد» است كه با نام «محمد» پيامبر اسلام قرابت دارد. او اضافه مى كند كه همين معادل در برخى از منابع سريانى انجيل برنابا نيز آمده است.

او در ادامه، ويژگى هاى اين پيامبر موعود را بيان مى كند و مى گويد بر اساس آنچه در انجيل متى باب 7:15ـ20 آمده، عيسى مسيح گفته است كه «با ميوه هاى آنها، آنها را خواهيد شناخت» كه منظور از ميوه طبعاً اعمال آنهاست. او آن گاه با استفاده از باب 22 مكاشفه يوحناى رسول آيه دوم كه تصريح مى كند اين درخت دوازده ميوه مى آورد، احتمال قوى مى دهد كه منظور، 12 امام معصوم از نسل پيامبر اسلام باشد.^[1][1] (البته صريح تر از اين آيه هم در كتاب مقدس در اين باره وجود دارد: سفر پيدايش باب هفدهم آيه بيست كه به صراحت از اولاد اسماعيل نام مى برد و مى گويد: «دوازده رئيس از وى پديد آيند»).